Van Hairy Fur Animals en Golden Loonies Canada Travel Report


HET GAAT

Al de 12e keer in B.C. en Alberta! In 1993 zijn we getrouwd in Vernon aan het Okanagan-meer. Voor en sinds waren we echt vaak hier om te bezoeken. Maar nu is het echt de laatste reis in ons leven naar deze twee Canadese provincies. Om zo te zeggen onze Western Farewell and Revival (foto) tour. Deze keer hebben we veel tijd besteed aan kijken, genieten en foto's maken. In tegenstelling tot gebruikelijk hebben we geen locatie- of tijddoelen ingesteld, behalve voor het bezoeken van onze vrienden in Vernon en onze Great Bear Rainforest Vessel Tour vanaf 8 juni. Dus reden we er gewoon op, alleen met de huidige dagelijkse bestemming. Andrea had voldoende rust en had de vrije tijd om haar fotomomenten te vinden en op de juiste foto te zetten. Met veel geduld en doorzettingsvermogen. We hebben er echt van genoten. En we werden ervoor beloond, omdat we ook veel te beleven hadden. Mooi en ontroerend. Met mensen, de dieren en de natuur van Canada. Het is waarschijnlijk een zeer uitgebreide reisblog geworden …

Maar laten we beginnen bij de top: we landen om 12.00 uur, zitten in een punctuele en vriendelijke 747 LH in bewolkt Vancouver en ervaren de snelste tot nu toe (minder dan 30 min.) En soepelste inklaring van ons leven: gloednieuw via volledig elektronische detectie. Een onberispelijke Jeep Cherokee staat al te wachten en zal ons vanaf nu naar bijna 8.000 km begeleiden. We vinden onze B & B in de lommerrijke wijk Granville met zachte witte tapijten en "schoenen uit". In de late namiddag zullen we Downtown een eerste bezoek brengen en ons eerste ticket voor parkeren ophalen 40 euro. Op de een of andere manier zijn parkeergarages in deze stad moeilijk te zien. Vancouver is een eenrichtingsverkeer. Ondanks de vele toeristen in de Gastown, kunnen de arme mensen die hier op straat wonen niet over het hoofd worden gezien. We dineren in de eerbiedwaardige "Oude Spaghetti-fabriek" met de originele tramwagon erin en rijden dan moe in de motregen terug naar ons slaapnest.

De volgende dag is de geliefde van ons Stanley Park en wederom de kleine Chinatown met de smalste baan ter wereld. Helaas was de lucht weer grijs en komen de anders gewenste kleuren niet helemaal naar voren. Een uitdaging voor de fotograaf! Een klein hoogtepunt is het Marine Building met zijn fantastisch ontworpen, zeer oude interieurontwerp. Een mini-insider-tip.

Aan de andere kant ziet het er nogal triest uit op en rond Hastings Road in het oosten van de stad. We hebben waarschijnlijk nog nooit zoveel honderden of duizenden daklozen en daklozen, armen en drugsverslaafden zo dicht bij elkaar gezien als daar. We zijn geschokt en Andrea maakt enkele foto's van deze mensen. Het is gewoon verschrikkelijk! We zullen later meer te weten komen over deze situatie. Heel anders en tegenstrijdig. We weten niet wat waar is en wat niet. Zoals zo vaak in deze wereld.

We besluiten naar het oosten te gaan naar Vancouver, uit de nu enorme stad met zijn grote Aziatische stadsdelen. Na Osoyoos en Penticton keren we spontaan naar het noorden. Daar stoppen we in de zwaar gegroeide Kelowna aan het zuidelijke Okanagan-meer en willen onze vriend Rod uit oude tijden verrassen na meer dan 15 jaar, die daar nu woont. Gelukkig hadden onze B&B, de koffiestop van Starbucks en het appartement van Rod slechts 2 km van elkaar verwijderd. Het vliegende bezoek zal een compleet succes zijn.

De volgende dag is Matthias jarig en we zijn van plan om door Kelowna, de Myra Canyon Trestles, te wandelen. 18 supergenieuze, hoge houten spoorbruggen zoals in het Wilde Westen op een afstand van 12 km. We zijn erg verdrietig, want de inzending is ons geweigerd vanwege Baumfällarbeiten op deze dag. Dus rijden we in de richting van Nelson en blijven daar vanaf 1898 in het historische Hume Hotel (zie ook Reistips). Bij onze vorige bezoeken wandelden hiphopachtige mensen door de bekende Baker Street, met hun mooie, kleurrijke houten huizen. Er was veel muziek en het was heel romantisch. Tot onze spijt is er tegenwoordig niet veel meer over van deze flair. Een dag later vertrokken we via Creston, Cranbrook, Fernie, Pincher Creek en Crowsnest naar Waterton Lakes National Park, ons meest zuidoostelijke toureck. We verwachten regen, ijzel, grijze wolken en ijskoud bij iets meer dan nul graden! Wij dachten van niet. Bovendien is zelfs het beroemde hotel "Prince of Wales", op de kleine heuvel recht tegenover het prachtige meer met een berg achter gesloten. Great! Met bevende ijsvingers maakt Andrea een timelapse-video van het bit, die we kunnen zien. We eten dan een slecht bereide pizza en slapen in de niet al te gezellige Bayshore Inn.

Commando terug. Het weer ziet er de volgende ochtend wat beter uit. Kort na het verlaten van het dorp is er een kleine, onverwachte ontmoeting: Andrea wil een stukje natuur fotograferen en plotseling omringt een kudde herten ons, die helemaal niet bang zijn voor mensen. Sommigen likken onze Jeep met hun lange tongen. Matthias zit erin, Andrea is eruit. We keren op dezelfde manier terug over een prachtig plateau en een opwindende pas terug en slaan bij Cranbrook op de snelwegen 93/95 via Kimberley naar het noorden af.

De eerste schoten van dikhoornschapen close-up bevinden zich midden in het landschap. Ook zij zijn nergens van onder de indruk en koesteren zich in de stijgende warmte. De volgende stop is Golden, in onze herinnering een nogal onopvallende plek aan de rand van de Rocky Mountains. Maar verre van dat! Het kleine stadje straalt pas op met een groot, interessant spoorweggebied en leuke kleine restaurants. Het is 20 graden, slechts een paar wolken en de zon schijnt. We overnachten in een sensationele B & B met zeer vriendelijke gastheren hoog boven Golden (s.u. Reistips). De avond wordt gevuld met de niet minder fantastische "1122" in het centrum van de stad. Ze koken daar echt goed. Een grote verrassing voor ons.

We nemen de volgende fotodoelen voor de volgende dag: a) een Wolf Wildlife Centre, b) een buffelkwekerij en c) de lange goederentreinen in Golden. Het "Northern Lights Wildlife Wolf Centre" werd in 1998 opgericht door Shelley en Casey Black en is enigszins verborgen nabij Golden in de Blaeberry Valley (geen spelfout!). Het herbergt een roedel wolven met wolven in gevangenschap of na de geboorte. De zwarten en hun aanhangers worstelen al jaren voor meer pro-vriendelijke wetten in Canada en hakken geen woorden.

Haar programma "Walk with Wolves" maakt deel uit van haar educatieve werk. We willen hier op dit punt veel meer wetenswaardigheden en zeker onbekend over wolven schrijven, wat we daar hebben gehoord, maar dit zou echt buiten het bereik van de reisblog gaan. In plaats daarvan is hier voor geïnteresseerden de link naar de Engelse website www.northernlightswildlife.com Onze wens: lees het daar gewoon. Je zult totaal verrast zijn wat je leert over wolven!

Het bezoek van de buffelboerderij valt in het water, omdat er gewoon geen buffels zijn. U bent waarschijnlijk ergens op tournee.

Welnu, en dan de spoorwegen. We rijden met onze auto slechts een keer op het enorme gebied daar en worden — na slechts een paar foto's — bewust gemaakt van de beveiligingsmensen die we hier zijn, om veiligheidsredenen natuurlijk niet gewenst. Zodra we het gebied verlaten en boven ons zijn op de snelweg (om vanaf daar te fotograferen), worden we tegengehouden door een politieauto. Hij informeert ons discreet dat dit project ook niet in overeenstemming is met de wet en beoordeelt onze papieren. Na meer dan een uur wachten, bevrijdt de vriendelijke politieagent met Duitse grootmoeder ons eindelijk van zijn zorgen.

We blijven een strafblad in Canada hebben en zijn opgelucht om een ​​middagreis naar het westen naar de Rockies te maken. Helaas kunnen de langverwachte spiraalvormige tunnels nu fotografisch en anders worden vergeten, omdat de hoge sparren vrijwel alles bedekken. En natuurlijk komt er geen lange trein voordat we bijna terug zijn in Golden. Zelfs in deze tijd van het jaar zijn met water gevulde Takkakaw-watervallen niet toegankelijk voor ons. De weg daarheen is gesloten.

We willen graag genieten van de schilderachtige route van Radium Hot Springs naar Banff via Highway 93 en daarom een ​​beetje naar het zuiden rijden en dan naar het noordoosten draaien. Onderweg zien we het kleine, smaragdgroene Vista-meer van bovenaf op 1.700 m hoogte onder ons en dromen we een beetje in het eenzame landschap. We komen aan in Banff National Park en ontmoeten twee beroemde, maar volledig ijzige, met sneeuw bedekte meren.

Het wereldberoemde Lake Louise en Moraine Lake. Eind mei hadden we zeker niet (meer) verwacht! Hordes mensen lopen rond op het laatste meer en we ontdekken een fotografisch zeer interessante groep boeddhistische monniken in hun geeloranje schalen.

We zullen waarschijnlijk nooit meer het Luisen-meer bezoeken, want de toeristische drukte is ongelooflijk groot, het prachtige meerhotel is gesloten voor deze drukte, alleen hotelgasten hebben vandaag nog toegang. De parkeerplaatsen zijn nog monsterlijker dan die in sommige grote steden in Europa. Dat kun je vergeten.

Na een overnachting in Banff en een smakelijke 'Mexicaan' in de avond, ontdekken we de drie kleine Vermilion Lakes aan de rand. Een volkomen romantisch gezicht. Puur genieten voor natuurliefhebbers. Andrea fotografeert elke hoeveelheid vogels en eenden (families). De eendjes zijn in de volksmond bekend als "Loonies" omdat ze rond en donzig zijn en een cirkel op de kleine borst hebben die doet denken aan de goudkleurige munten van 1 dollar van eerder Canada.

Helaas is de Johnston Canyon op ons plan ook gesloten. We vragen onszelf opnieuw af, waarom eigenlijk. Het doel is daarom vandaag Revelstoke, een klein lief plekje midden in de bergen. In de late namiddag zitten we comfortabel op een bankje in de zon aan de oever van de Columbia River en ontspannen we een beetje van de dag.

De volgende stop is Vernon aan het noordelijke uiteinde van Okanagan Lake. Dit is de stad waar we 26 jaar geleden zijn getrouwd op een B&B genaamd "Castle on the Mountain" met onze Canadese vrienden. Het kasteel bestaat nog steeds, heeft nu een nieuwe eigenaar en slechts twee kamers zijn verhuurd. Toch brengen we er drie nachten door in nostalgisch geheugen. En mis de oude tijden en de familiale sfeer van weleer. Geen gedeeld ontbijt en geen nachtelijke buitenbubbelbad. Met Sharon, Eskil, Lyndell en Ian doen we dit weekend een wijnmakerijtour door de oude romantische straten van het langgerekte stuk land tussen de Okanagan en het Kalamalka-meer en eten we een ingenieuze kreeftpizza voor de lunch. En natuurlijk is er het legendarische originele ontbijt van Eskil met warme pap en slagroom, inclusief enkele geraspte verse frambozen. Aan alles komt een einde. Het zal waarschijnlijk de laatste bijeenkomst van dit soort zijn geweest.

Op deze ietwat trieste avond voor twee doen we de ruwe planning voor de tweede helft van de autorit en verlaten we onze trouwbestemming vroeg in de ochtend op weg naar het noorden naar de Rocky Mountains. Via Kamloops komen we op de snelwegen 97 en 5 naar de eindelijk zonovergoten en duidelijk zichtbare Mount Robson naar Jasper, waar we een hitte van meer dan 28 graden verwachten. Bij al onze eerdere bezoeken was de berg altijd op mysterieuze wijze gehuld in de wolken.

In de tussentijd is er niet veel veranderd op deze prachtige bergachtige plek. Natuurlijk zijn de nieuwe, breed ontwikkelde Icefield Parkways — eenmaal op en neer met een totaal van bijna 500 km op deze dag met geselecteerde bestemmingen — een "must": de schuimende Athabasca-watervallen, de altijd smeltende Athabasca-gletsjer met nieuwe paden en parkeerplaatsen voor de bezoekers en het helaas bevroren Bow Lake en Peyto Lake. We zouden allebei graag hebben gefotografeerd in hun melkachtig smaragdgroen.

Op de tweede dag een mooie rit naar het mooiste meer van de hele tour, het Maligne-meer.

Matthias neemt de gids over van een enorme zwarte touringcar, die elanden en zwarte beren langs de weg wegjaagt met zijn overbelaste dieselmotor. Net zoals de Chinese buspassagiers opnieuw door het raam met hun mobiele telefoons en iPads probeerden foto's te maken. Een Amerikaanse toerist schreeuwt vanaf een schijnbaar veilige afstand naar Andrea: "Dit is een beer !!" — alsof we niet weten wat een pelsdier is en hoe we ermee moeten omgaan. En een Japanner rent met opgeheven camera rechtstreeks de helling af naar een beer.

Nou, op deze dagen hebben we echt geluk met onze natuurfotografie: grizzlyberen, zwarte beren, kale adelaars (in het nest hoog op een volledig opgedroogde boom), elanden, dikhoornschapen, eenden, reeën, Canadese ganzen, een soort "wezel", Wapiti herten, wolven en veel vogels. Op de avond van de laatste dag in Jasper verlaat Matthias zijn portemonnee met alles erin net op een stapel bananen in een supermarkt. Gelukkig zag het personeel het en bracht het intact terug! Trouwens, een aanbeveling voor het diner in Jasper is het Kimchi House Korean Restaurant (zie reistips).

ZELFS MEER DAN 6.000 KM GEVAAR

We gaan weer oostwaarts uit de Rockies over Prince George en vervolgens zuidwaarts naar 100 Mile House (let op: Lakelands = 1 miljoen muggen-gevaar !!) naar Barkerville, een oude historische stad diep in de Cariboos. "Dahooja, Weyt-kp!", Zeggen de inheemse bevolking van de Cariben tegen nieuwkomers in dit gebied: "Welkom, hallo allemaal!". Barkerville ligt op het grondgebied van zeven First Nations met de onuitsprekelijke namen Lhtako, Nazko, Lhooskúz, Ulkatcho, Esdilagh, Xat'sull en Simpcw. In 1862 ontdekte Billy Barker daar goud bij Williams Creek. Deze ontdekking bracht een stroom van gelukkige ridders van over de hele wereld naar de wildernis van de Cariben. Tussen 1862 en 1870 reisden meer dan 100.000 mensen over de Cariboo Wagon Road, die destijds ook het 8e wereldwonder werd genoemd. In zijn hoogtijdagen was Barkerville de grootste stad ten westen van Chicago en ten noorden van San Francisco. Vandaag kunt u meer dan 125 historische gebouwen en winkels bewonderen, evenals de inwoners in historische gewaden die door de straten slenteren, groeten en met wie u perfect kunt praten. En je kunt heerlijk eten in de goudkoortsstijl. En probeer zelfs goudpannen en probeer zijn geluk. Ontmoet eindelijk Billy Barker in persoon …

De 3e dag op rij met meer dan 30 graden C.! We hebben een van onze autobanden gerepareerd voor weinig geld aan de rand van de snelweg. De monteur vindt een minispijker.

Vanaf 100 Mile House rijden we langs de teleurstellende Hells Gate langs de opwindende Fraser in zuidelijke richting naar Hope. Onderweg mogen we een close-upfoto maken van een paar Amerikaanse zeearenden en hun nest in de buurt van Cache Creek op een zeer groot privé-terrein. Wat een rust en gelegenheid om deze dieren zo te ervaren.

Een paar kilometer verder ontdekken we in een bosgebied de oude, ijzeren Alexandra-brug, die over de lichtbruine Fraser leidt. Een kleine insider tip!

Aangekomen in Hope bezoeken we Coquihalla Canyon Provincial Park voor een avondbezoek. Vier voormalige, pikzwarte spoorwegtunnels uitgehouwen in de harde rots, passeren we en als een metgezel ernaast altijd een felgroene schuimende rivier in een hypersteil ravijn. Hier is het meer dan mooi.

De volgende dag transfer van het vasteland naar Vancouver Island met de veerboot van Horseshoe Bay (Vancouver North) naar Nanaimo. Wat een perfecte organisatie van de vele auto's! We rijden een stukje naar het noorden en gaan dan links in westelijke richting. Daar moeten we natuurlijk de oude boomreuzen in Cathedral Grove zien en onze autodeur 1,5 uur lang onopgemerkt laten zonder het te merken! Maar als we terugkomen, is alles er nog.

We brengen de nacht door in de verrassend mooie Port Alberni, een bekend sportvisdorp, eten heerlijke fish and chips in de "Bare Bones" (zie reistips) en proberen ondanks een glinsterende spotlight een time-lapse-video van een rokerige papierfabriek aan de oevers van de Somass-rivier bij nacht River.

De volgende dag westwaarts naar de Stille Oceaan met zijn steden Tofino en Ucluelet.

Vanuit fotografisch oogpunt is dit First Nations-land met zijn prachtige, stormachtige wilde stranden en eilandjes — op dit moment — niet het geel van het ei voor ons. Over Comox in het oosten van het eiland en vervolgens in het zuiden zien we opnieuw de beroemde Chemainus met zijn muurschilderingen. Er zijn er veel toegevoegd sinds ons laatste bezoek hier. We eten het beste ijs van Vancouver Island bij het beste weer.

Waar komt de in 1858 opgerichte Chemainus vandaan? Hij komt van "Tsa-meeun-is" (gebroken borst), een legendarische sjamaan en profeet die een enorme wond in zijn borst overleefde om een ​​machtig hoofdman te worden. Zijn volk nam zijn naam aan voor de identificatie van hun stam. De eerste van de grote muurschilderingen waarvoor de stad beroemd werd, werd in 1982 voltooid. Ondertussen herbergt Vancouver Island meer dan 70 verschillende, die allemaal te maken hebben met geschiedenis, nederzettingen, het leven en de bosbouw van First Nations.

Langs de kust gebruiken we de oude Highway 19A, totdat deze helaas net voor Nanaimo eindigt en 's avonds Victoria bereiken, de prachtige stad in het zuiden. Daar, natuurlijk, de dromerige drukke haven, een nieuwe opvouwbare autobrug, Fisherman's Wharf, het Empress Hotel en een soort spookhuis (Craigdarroch Castle) op het bezoek- en fotoprogramma. We blijven drie dagen in deze stad, wat we zo leuk vinden.

Tijdens een wandeling op de Highway 14 naar het noordwesten aan de ruige Pacifische kust, rijden we over Sooke bijna naar Port Renfrew om eindelijk het veelgevraagde Fairy Lake te vinden in het midden van het bos. Daar ontmoeten we elkaar op een soort camping Diane, die hier als voormalig postbuschauffeur in een camper woont. Omringd door tientallen kolibries, blauwe vogels ("Blue Steller's" of in het Duits Diademhäher) en honingwhisky vertelt ze haar verhaal. We luisteren graag naar haar en gaan vervolgens op weg naar ons ultieme doel, de "Lonely Tree on the Lake". In de regen maakt Andrea geweldige foto's van hem.

We overnachten eindelijk in Richmond nabij Vancouver Airport, met een bevolking van meer dan 66% Chinees. In de late namiddag drinken we verse, zelfgebrande koffie in de "Viva Java", een superklein koffietentje, waarvan de sprekende eigenaar Arturo eruitziet en spreekt als de bekende Hollywood-acteur Jean Reno in vroegere tijden. Gast is ook Jeff uit Canada, die het Bodenmeer kent, daar Fischbach (Friedrichshafen) en graag "Schwäbisch" eet.

DE GROTE BEERBOOSTEN

Het Big Bear-regenwoud. 9 dagen en 8 nachten. Er is echt veel om over en over deze cruise te praten. Niet zo gemakkelijk om redelijk kort te zijn. En één ding vanaf het begin: we hebben beloofd niet te onthullen in welke baaien en inhammen we precies waren om de plant en vooral de natuur daar een beetje te beschermen tegen de wreedheid van massatoeristische initiatieven. We gebruiken dus geen namen. Met het verzoek om begrip.

Na het verlaten van het Pacific Coastal Airlines 18-passagiersvliegtuig van Vancouver via Port Hardy op Vancouver Island naar Bella Bella op Campbell Island, komen we in een gammel wit busje aan in 10 minuten. en naar de plaatselijke pier gebracht voor $ 20 om de (gratis) watertaxi naar Shearwater te krijgen — een minibaai met een paar gebouwen, winkels, een fabriek en een 'hotel' voor ouderen op een van de 1000 mega-kleine eilanden ergens aan de Pacifische kust van Noordwest-Canada.

Onze tour begint bij het dok in Shearwater. Voor het eerst zien we de glanzende "Great Bear II" op de werf liggen. Veel groter dan ooit gedacht. Een 17 meter lange "Hatteras Long Range Cruiser", een wereldberoemd "trawler-stijl" motorjacht, ontworpen om elke oceaan over te steken.

Onze bemanning is er al: Eric (de kapitein), Cindy (de chef-kok) en Marjan (de goede derde hulp). De mond blijft een beetje open als we horen dat we de tour alleen met ons drieën zullen doen. Helaas moest een paar heel snel annuleren. Aan boord is er zelfs een biologische kruidentuin en eetbare bloemen. Een eigen badkamer met douche, twee opblaasbare boten, een zeewaterzuiveringsinstallatie. Dus: wat een luxe is er voor ons !!

Voordat het begint, ontmoeten we Harry en Sally, een echt kaal adelaarspaar in de haven, dat Andrea natuurlijk onmiddellijk op een professionele manier fotografeert.

Verse calamares en Caesarsalade met zalm en rode wijn ronden de avond af. De volgende, ietwat regenachtige dag, trekken we noordwaarts door Queen Charlotte Sound om te ontdekken waarom deze regio bekend staat als "The Great Bear Rainforest": de meest afgelegen en spectaculaire gebieden van B.C. Naar adembenemende landschappen, een indrukwekkende fauna, naar de fjorden en getijdekanalen met felgroen, hoog gras en wilde bloemen begroeid estuaria. De bergtoppen van de Coastal Range zijn op dit moment nog steeds bedekt met sneeuw en vormen een mooi contrast met de azuurblauwe hemel. Gepolijste granieten muren torenen duizenden voet uit de zee en zijn bezaaid met meeslepende watervallen in deze tijd van het jaar, schijnbaar uit de lucht vallen.

We willen grote grizzlyberen ervaren die net uit de winterslaap zijn ontwaakt en deze inhammen binnenkomen om te genieten van eiwitrijk zegge gras en zalmbessen. En hopelijk zien we bultruggen, orka's, zeeleeuwen, zeeotters en andere zeezoogdieren. En controleer altijd de kustlijnen op zwarte of bruine beren, herten, herten en wolven.

Onze bemanning vertelt ons dat als de trofeejacht op deze bewuste berenwezens in die baaien eindelijk voorbij is, hun zicht ons hart zal raken. We zouden snel zien waarom verhalen die we over de wreedheid van Grizzlies hebben gehoord, gewoon verhalen zijn die verre van realiteit zijn. Hoewel deze beren duidelijk wilde dieren zijn en met respect moeten worden behandeld, verschillen ze veel van de monsters die jagers wilden dat we geloofden.

Eric is een berenvinder, een gecertificeerde berenleider en een natuurbeschermer met een groot hart voor de dieren en de natuur hier. Zijn zorgvuldige en zorgvuldige omgang met dit schip stelt ons in staat te genieten van het natuurlijke gedrag van dieren in het wild zonder het land en de dieren die we zien permanent te verstoren of te beïnvloeden. Hoewel sommige cruiseschepen een zeer gedefinieerde reisroute hebben, is deze bij voorkeur flexibeler. Wanneer de natuur het beste pad kruist, zegt Eric, willen we zo lang mogelijk kunnen stoppen en genieten van die levensveranderende momenten. En dat is precies hoe het de komende dagen zal gebeuren.

De eerste zeeotter wordt waargenomen. Hij ziet er grappig uit omdat je alleen een kleine zilveren kop met twee grote ogen ziet. We fotograferen kleurrijke zeesterren aan de kust en zeeanemonen. Een chique octopus is helaas te snel voor Andrea's camera. Ondanks slecht weer bezoeken we op een eiland de plaats Klemtu en het Grote Huis van de Eerste Naties. Vern, de chef van het dorp, vertelt ons een lang, opwindend verhaal uit dit grote houten huis, vier mannen in kano's en Equinox, een onderwaterschef en een superheld. Ook op de derde dag giet het uit emmers, maar het weerbericht prees verbetering vanaf morgenmiddag. We wachten op de zon. Verse aardbeien, pannenkoeken en slagroom voor het ontbijt helpen ons voorbij het wachten.

Het weer wordt steeds beter, we zien wat zon. We gaan voor anker aan het einde van een inham en observeren op het "groene strand" de eerste drie grizzlys die daar in alle rust enorme hoeveelheden schelpen eten.

Later vertrok een berenmoeder met haar drie "welpen" voor een mannelijk exemplaar. Overal zijn ongelooflijk mooie, meeslepende watervallen en dromerige waterreflecties van de landschappen en de lucht in alle kleuren.

Vandaag bereiken we de crew favoriete inlaat. Terwijl we de laatste hoek van deze lange baai omcirkelen, weten we meteen dat dit een huis zou moeten zijn waar de grizzlyberen van dromen. En hier hebben we de meest geweldige ervaring met dergelijke wezens. Met een grizzly moeder en haar drie jongens. Ze eten al drie uur het hoge groene gras aan de kust en ondanks het opkomende tij zitten we roerloos en nog steeds in onze rubberboot. Het is duidelijk dat ze dorst en ze drinken iets van het zoete water van de baai. Naast haar marcheert moederbeer over de inmiddels gevormde zandbank en achter haar in stap voor stap haar jongens. Plots stopt ze en de drie Cubs omringen haar alsof ze samen iets willen bespreken. En daar gebeurt het: de enorme moeder valt op haar rug en begint de drie berenwelpen te zogen. Liefdevol omhelst ze haar met haar berenpoten.

De kleine beersnuitjes zijn vrij wit van de melk. Wat een zicht! De tranen rollen over ons gezicht voor ons vijven. We zijn volledig geraakt en kunnen het nauwelijks geloven. Godzijdank, dat we dit een keer kunnen zien en ervaren. Andrea neemt de foto's van haar leven!

Een andere inham met een zeer groot en uitgestrekt estuarium, besneeuwde bergen en mistig regenwoud biedt een van de beste krabsoorten. Andrea en Eric gaan krabben vangen. Dus een krabfeestje aan boord is prima, toch? De helft van de gevangen enge beestjes komt vrij omdat ze te klein zijn. De anderen smaken erg lekker. Het is leuk om te dineren in ons "Revolving Restaurant" omdat de boot voor anker gaat of overdag in de halve of driekwartcirkel draait.

Tijdens het laatste deel van de cruise reizen we door een gebied dat bekend staat als een belangrijk leefgebied voor bultruggen. In deze tijd van het jaar voeden deze bultruggen zich tijdens haar lange terugtocht vanuit Hawaii van haring en krill. En dan zien we eindelijk de eerste bultruggen die tot 18 km / u kunnen zwemmen. Andrea vangt haar op het moment dat ze naar beneden duikt en toont haar prachtige staartvin. Een droom dat we dit hier in de grootste rust en eenzaamheid mogen ervaren. Later identificeren Cindy en Eric deze walvis eigenlijk uit een dik boek met honderden staartvinnen van die regio. Zijn naam is "Tanden".

Helaas mogen we deze reis niet zien, zijn de grote zwart-witte orka's en hun gekke sprongen uit het water. Ze willen gewoon niet verschijnen. Ok, dan de volgende keer. Maar als vervanging voor hen in ieder geval kleine Dall's bruinvissen en Pacific White Sided Dolphins, die vaak spelen op de boeggolf van ons schip. Wederom een ​​uitdaging voor de fotograaf!

De voorlaatste dag breekt in totale rust en zon. Alles is stil buiten. Het water is spiegelglad. Je kunt kilometers kijken. Eric ontdekt drie walvissen in de verte, en als we gaan, zijn ze beter van het water af dan van de grond. Er worden geen walvissen meer gespot. We zijn een beetje gefrustreerd. Eric wordt opnieuw bedrogen door de enorme zeezoogdieren. 100 meter voor het schip verschijnt een grote walvis. Ongelofelijk dichtbij! Iedereen rent naar het dek om een ​​foto van hem te maken. Hij verdwijnt in de leegte. Wat jammer! De dag loopt ten einde. Een laatste diner. Het regent

De kwestie van dierenwelzijn houdt ons bezig tijdens de cruise. Hoe roekeloos mensen kunnen zijn, ervaren we hier helaas weer. Een zeer groot motorjacht (ter waarde van 15 miljoen euro) met de naam "815 — Sherpa" voor anker in dezelfde romantische baai als wij. Hun passagiers hebben eigenlijk niets beters te doen dan met hun dierenriemen door de kleine rivieren te rennen, te genieten van de berenmoeders en wegrennende beren, die in angst van angst springen. Wat zijn die idioten! Eric is erg boos en gaat meerdere keren terug om de dieren in hun eigen bijboot te beschermen en aan het woord te brengen. Cindy informeert de B.C. Park Rangers en de zogenaamde "Watchmen", die dan helaas niet ter plaatse komen. Die Watchmen passen im Great Bear Rainforest an vielen Stellen darauf auf, dass die Besucher, Touristen, Fotografen und Fischer nicht gegen die Schutzregeln verstossen. Die allermeisten Gewässer und Inlets sind First Nations-Gebiet. Leider haben sie keine Möglichkeit, Strafen zu verhängen, sondern nur Verwarnungen. Leider sind sie nur „zahnlose Tiger“! Eine Unterhaltung per Bordfunk lehnt der Kapitän der 815 Sherpa einfach ab. Abends machen sie dann in der ansonsten undurchdringlichen Stille der Bucht auch noch außen an Bord „Big Party“. Es ist echt unfassbar! Geld scheint alles zu gestatten auf diesem Planeten! Und dann wundern wir uns, wenn beim nächsten Besuch hier die Einfahrt in das Inlet für immer gesperrt ist.

Die echt einmalige Schiffsreise endet schließlich in Prince Rupert. Wir gehen dankbar und sehr glücklich. Wir gehen, noch ganz benommen, schwankenden Schrittes von Bord.

Am nächsten Tag zurück mit dem Flieger nach Vancouver und von dort weiter nach Frankfurt und Friedrichshafen in Deutschland. Unsere Westkanada-Revivaltour 2019 ist zu Ende.

PS.: Wir danken Trish und Eric Boyum von Ocean Adventures für diese fantastische Zeit auf ihrem wunderschönen Boot (https://www.oceanadventures.bc.ca/).

PPS.:  Und wir danken Cindy Lewis, die uns als Chefköchin auf unserer Bootstour durch den great Bear Rainforest so liebevoll begleitet hat, für ihre Erlaubnis, zwei ihrer wundervollen Fotos des „Spirit Bear“ hier in unserem Reiseblog veröffentlichen zu dürfen. Leider haben wir diesen weißen Riesen nicht gesehen …..

UNSERE TOUR IN DER ÜBERSICHT

Gereist sind wir vom 15. Mai bis 18. Juni 2019. In 5 Wochen 6 mal geflogen, fast 8.000 km mit dem Auto und 4 mal mit einer Schiffsfähre gefahren, 9 Tage lang durch die Fjorde, Channels und Inlets des Great Bear Rainforests leise mit dem Boot getuckert. Und das alles nur in den Provinzen British Columbia und Alberta Westkanadas.

Und hier die wichtigsten „Stationen“ in chronologischer Reihenfolge im Überblick: Friedrichshafen, Frankfurt, Vancouver, Osoyoos, Kelowna, Nelson, Creston, Crowsnest, Waterton Lakes National Park, Cranbrook, Golden, Radium Hot Springs, Vista Lake, Banff, Lake Moraine, Lake Louise, Revelstoke, Vernon, Okanagan Lake, Kamloops, Mt. Robson, Jasper, Maligne Lake, Icefield Parkways, Athabasca Falls & Glacier, Prince George, Barkerville, 100 Mile House, Hope, Nanaimo, Port Alberni, Tofino, Ucluelet, Comox, Sooke, Fairy Lake, Chemainus, Victoria, Vancouver, Bella Bella, Shearwater, Great Bear Rainforest, Prince Rupert, Vancouver, Frankfurt, Friedrichshafen.

EPILOG:  WIE KANADA SICH (NICHT) VERÄNDERT HAT

  • – Das Leben, das Verhalten und die allgemeine „Kultur“ sind sehr beeinflusst von der USA
  • – Es existieren immer noch dieselben 5 Salatsaucen im Restaurantangebot wie vor 20 Jahren
  • – Ein kostengünstiges Leben in Kanada ist etwas Anderes
  • – Überall wird kostenloses Wifi angeboten
  • – Das Benzin kostet durchschnittlich 1,45 CAD = 1 Euro
  • – Es fährt eine unfassbar große Anzahl von Autos, insbesondere von Campmobilen durch das Land und die Städte
  • – Unsere asiatischen, nicht immer so sehr rücksichtsvollen Mitmenschen sind einfach überall
  • – Ohne riesige Werbetafeln wäre es ein anderes Land
  • – Es gibt wirklich nicht wenige, hilfsbereite und freundliche Kanadier/innen
  • – Viele Micro-Bierbrauereien sind auf dem Land und in den Städten entstanden: Lecker!

EIN PAAR REISETIPPS

Nr. 1: Für uns die schönsten Locations der Reise sind der einmalige Maligne Lake in der Nähe von Jasper, die gewaltigen Athabasca Falls in den Rockies, der ruhige Fairy Lake mit dem berühmten „Lonely Tree“, die ehemaligen Eisenbahntunnels und der mitreissende Canyon im Coquihalla Canyon Provincial Park in Hope, das romantische Revelstoke am Columbia River und Port Alberni, das Fischerparadies auf Vancouver Island.

Nr. 2: Besonders gefallen und geschmeckt hat es uns im Restaurant „Eleven22“ in Golden, https://www.eleven22restaurant.com/,

im Restaurant & Pub „The Black Fin“ in Comox, https://blackfinpub.com/,

im Sushi-Restaurant „Ebizo“ in Victoria, 604 Broughton Street,

im „Kimchi House Korean Restaurant“ in Jasper, 407 Patricia Street, http://kimchihousejasper.com/,

im „Iron Horse Pub“ am Highway 24 in Lone Butte (nahe bei 100 Mile House) einsam und mitten im Wald der Cariboo Mountains gelegen, https://www.facebook.com/caribooironhorse/

und im Restaurant „Bare Bones Fish & Chips“ in Port Alberni, 4824 Johnston Road.

Nr. 3: Bestens geruht haben wir im traumhaften B&B „Le Beausoleil“ in Golden, https://www.lebeausoleilbandb.com/,

im wunderbaren „Cedar Wood Lodge B&B“ in Port Alberni, https://cedarwood.bc.ca/

und im altehrwürdigen Antik-Hotel „The Hume“ in Nelson, https://www.humehotel.com/.

Source: https://www.reisedepeschen.de/von-haarigen-pelztieren-und-goldenen-loonies/


Exit mobile version