Biodiversiteit en Warder’s Ark


Toen ik besloot om de peettante te worden van een blond Mangalitza-varken, gaf ik niet echt om de haarkleur. Ik dacht dat ze allemaal blond haar hadden. De sponsoring was virtueel geregeld, een paar klikken en dat is alles. Nu wil ik meer weten, maar bovenal wil ik mijn peetouder leren kennen. Dus ik ga naar Warder’s Ark tussen Neumünster en Rendsburg.

Als ik aankom, kraait er een haan, bromt een geit, brult een koe, ook hier het volle landleven. Uitgebreide versie. Omdat Warder’s Ark zich inzet voor het behoud van de biodiversiteit. En zo zal ik min of meer bedreigde rassen van huisdieren ontmoeten, naar het type waar simpelweg geen vraag meer naar is vanwege een overoptimalisatie van de primaire productie. Charmante dieren, buitengewoon charmant zoals de Poitou-ezels, die ik helaas heb gemist in Poitou, Frankrijk.

Poitou-ezel in Warder's Ark
Grazende Shaggy Club

Daar moesten ze ooit ladingen dragen, maar in de Arche Warder zijn ze als landschapsarchitecten onderweg en grazen ze zoveel ze kunnen. Struiken worden ook kort gehouden, terwijl de ezels geen planten zoals sint-janskruid en bloeiende planten aanraken. Wat weer leuk is voor de bijen. Ook in het park zijn er genoeg, daar zorgen de tuinmannen voor.

In het bijenparadijs

Samen met Stefanie Klingel sta ik voor het hek van het ezelsgedeelte en de dierentuinpedagoog roept de pluchen kerels op. Waaronder een veulen genaamd Komet en Pauline, de oudste van de groep. Aleboune, de ezel met de nobele naam, verschijnt als eerste. Ik mag haar ook een beetje krabben, al kennen we elkaar nauwelijks. Uiteindelijk staan ​​alle zes de ruige hoofden bij ons en kijken uit naar kleine snacks uit de emmer van de pedagoog.

Bloemweide met bijen
Waar het goed gaat met de bijen.

Ik zou lang bij de ezels kunnen blijven, maar ik moet naar mijn peetouder. Terloops leer ik dat er 296 soorten wilde bijen in Sleeswijk-Holstein voorkomen, maar ze zijn moeilijk te identificeren met het ongetrainde oog en lijken soms op vliegen, ze zijn zo smal en onopvallend. Ook komen we honingbijen tegen, en het verbaast me niet dat er een imker in het park aan het werk is.

EN - 300x250
EN - 970x250

We lopen door het 40 hectare grote gebied van de Arche Warder met weilanden, vijvers, beekjes, struiken en bomen vol fruit. Het netwerk van paden is vijf kilometer lang, zegt Stefanie Klingel, en je moet minstens drie uur rekenen. In tegen de wind beschermde hoeken zie ik de tafels en stoelen die dienen als rust- of picknickplaats. Een dag gaat snel voorbij in de ark, of langzaam gestrest, wat je maar wilt. “Een plek om te vertragen”, zegt de parkmedewerker, “niet alleen om te studeren.” Sommige gezinnen bleven zelfs overnachten in een van de simpele houten hutjes.

Varkens in Warder's Ark
Glanzende blije varkens

Eindelijk in het varkensland. Het gebied loopt door het midden van het park naar boven. “Het is de grootste voorziening voor varkens in heel Europa”, zegt de dierentuinpedagoog. Tien verschillende rassen spartelen hier. Relatief nieuw: Cindy en Dieter, Chinese gemaskerde varkens, die voor een voorbij waggelende eend zorgen en zich dan verliezen in tederheid.

Puinhoop!

Overigens wordt het maskervarken beschouwd als het oudste gedomesticeerde varkensras. Ik maak kort kennis met exemplaren van het Angler Saddle Pig, de Zweedse Linderöds en de Bunter Bentheimer. Ik ben bijna enthousiast over de zwemvaardigheid van de Turopolje-varkens uit Kroatië. Ze bewegen zich door de vijver, krabben, jagen op appels, hijgen en lijken de vijver te ventileren. Het sappige geluid van aangezogen lucht? Origineel zwemmend varkensgeluid.

Zwemmend Turopolje-varken
Voor zwemmende varkens hoef je niet naar de Bahama’s te reizen.

Als ik eindelijk bij de wollige varkens kom, voel ik me bijna overvoerd met dierlijke indrukken en informatie. Welke van de krullende haren is mijn peetouder? Er zijn blonde, rode en zwaluwbuikige Mangalitza, eigenlijk zijn ze allemaal geweldig. Eén ding doet me zijn harde, wollige vacht aaien, niemand lijkt bang te zijn voor bezoekers op een knuffelbaan.

Een ander kijkt vriendelijk in de camera, het doet me een beetje aan Julchen denken. Op mijn certificaat staat dat ik een sponsorschap heb aangenomen voor de blonde Mangalitza-varkens en zo de diversiteit van de vee-rassen in stand houd. Daarboven is een foto van een helder varken in de avondzon, dat gracieus zijn slurf in de lucht strekt.

Met big, charme en wollen kapsel

De veronderstelling dat varkens alleen maar grommen blijkt een mythe te zijn. In plaats daarvan vertellen ze het maar door en gebruiken ze verschillende toonhoogtes. Ze bewegen onophoudelijk hun slurf, zodat ik onvermijdelijk aan Miss Piggy moet denken. Dat merk ik ook: de vader van de zwaluwbuikige kroost is niet bepaald preuts over de schattige biggetjes. Ik hoor al een schreeuw, er vliegt een kleintje door de lucht, waarschijnlijk zat het meneer Papa in de weg. Puinhoop!

Schapen onderling

Ik loop over de Schafsweg, die me ten oosten van Schweineland terug naar de ingang leidt. Onderweg kom ik het zeldzame roodharige schaap tegen, ook wel bekend als Rouge du Roussillon. Ze zijn thuis in de Franse Pyreneeën, waar ze werden gehouden in de zogenaamde transhumance of migrantenweide. Op de een of andere manier is deze reis naar Warder voor mij ook een reis naar verschillende Europese landen geworden.

Mooi en zachtaardig.

Toen ik op het Île d’Ouessant in Bretagne verbleef, verkende ik de omgeving op de fiets, maar kon het Ouessantschaap niet vinden. In Warder zie ik toevallig een exemplaar van het kleinste schapenras van Europa. Ik zou het graag willen adopteren met een of twee van zijn collega’s. Of Skudden, die ook thuis in de ark zijn. Vanwege hun oorsprong worden ze ook wel Mazurische schapen genoemd. In tegenstelling tot de Ouessant-schapen zijn Skudden een van de bedreigde schapenrassen.

Voor de runderen, paarden, eenden, kippen en ganzen in het park heb ik uiteindelijk nauwelijks tijd. Het beste is om een ​​hele dag te plannen voor het volgende bezoek. En misschien ben ik ook een ezel. Als er geen ruige past op ons terrein! We hebben een voogd nodig voor de kippen, want we hebben er onlangs twee verloren. Dit keer naar een overvaller, die spreekt voor de locatie van de veren.

Hafrún, Brynja, Gudny
EN - 728x90

Beste Brynja, beste Hafrún – we missen je! Onze lieve gasten, die tijdens hun vakantie voor hun huis en tuin zorgden, waren diepbedroefd over de verliezen en gingen onmiddellijk nieuwe vrienden maken voor de overgebleven Gudny. Een Brahma-kip genaamd Askja en twee Wyandotts hebben zich bij hen gevoegd. We gaan verder met ons IJslandse naamgevingssysteem en hebben de laatste Hildur en Ingibjörg genoemd. Overigens, hoe het tot stand kwam, staat in het allereerste kippenverhaal. Na aanvankelijke moeilijkheden van Gudny, die muteerde van de eens verlegen tot de woede, groeit de groep nu samen. Elke dag verken je samen de nog droge loopgraven. Hopelijk een lange Dolce (Pick) Vita!

EN - 250x250

Tekst en foto’s: Elke Weiler

Informatie over Warder’s Ark

Dit jaar werd dierentuin Arche Warder opnieuw erkend als project binnen het VN-decennium voor biologische diversiteit, dat van 2011 tot 2020 door de Verenigde Naties als zodanig werd uitgeroepen. De talrijke dieren zullen natuurlijk niet tevreden zijn met deze onderscheiding, maar entreegelden, sponsoring en donaties helpen, net als de aankoop van de hier gefokte dieren, waaronder schapen, runderen en kippen.

Ze noemden hem neus.

Het park is het hele jaar geopend vanaf 10.00 uur. Volwassenen betalen € 10 en kinderen € 7, toegang tot 3 jaar gratis. Zie website voor gezinskaartjes en andere kortingen. Tijdens Corona-tijden zijn maskers verplicht in het gebied van de boerderijwinkel, evenals in het café en de showhouse. De kinderboerderij is gesloten.

Het park is gelegen nabij de A7, afslag Warder, en beschikt over voldoende parkeergelegenheid. Het is met het openbaar vervoer te bereiken via busverbindingen vanuit Nortorf en Kiel.

Source: https://meerblog.de/arche-warder/