De wandeling naar het vulkaanmeer vanuit Atitlan – reisverslag Guatemala – reisberichten


Homo zijn heeft goede kanten. Waar mijn medereizigers onhandige bewegingen probeerden te maken om hun badkleding aan te trekken zonder zich voor een team te laten zien, liet ik gewoon mijn dekens vallen. Net als mijn vrouwelijke metgezel, met wie ik de Guatemalteekse sauna deelde.

Hierdoor konden we giechelen, kletsen en elkaar bespuiten met rustgevend, warm water en ontspannen vanaf de eerste dag van de wandeling naar Lake Atitlan, dat tussen de vulkanen van Guatemala ligt.

Het was een dag om aan te wennen en voor te bereiden op wat komen zou. Na zes weken relatieve luxe, de dorpen achter mij, ging het terug naar de letterlijke verdieping van de feiten. We droegen ons eigen eten, met de ‘Trail Mix’ (een heerlijke mix van noten), die erg populair was bij alle passagiers.

We hadden ook onze slaapvertrekken op onze rug, met één slaapzak die nauwelijks weegt. Wat belangrijker was, was de onmisbare 'shit-kit' – schop en schop, als je jezelf op een gegeven moment zou moeten ontlasten.

Gekookt ontbijt

EN - 300x250
EN - 970x250

Onze gids gaf ons de introductie van de 'Shit Kit' tijdens de kennismakingsronde, op een heuvel in Xecam aan de rand van ons startpunt Xela. Een ‘Chicken Bus’, een voormalige Amerikaanse schoolbus, reed ons hierheen nadat we om zes uur 's ochtends een warm ontbijt kregen geserveerd. Iets met bonen natuurlijk.

Hier realiseerde ik me voor het eerst: na zes weken van sociaal isolement zou mijn grootste uitdaging zijn om mezelf te integreren in een groep van 22 vreemden. Voorbij was de tijd dat ik zelf kon beslissen waar ik heen ging en wanneer ik verder moest gaan. En het wordt erger, ik moest zelfs doen alsof ik een sociaal persoon was.

In de groep vreemden was er het Frans-Russische stel uit Parijs en St. Petersburg. Het echtpaar uit Ierland, waar de mannelijke helft enthousiast vertelde dat deze Brexit Ierland en Noord-Ierland zou herenigen. De drie Australische jongens die 25 uur per dag lachten om grappen die alleen zij begrepen. De Chileense dame die om begrijpelijke redenen het heerlijk vond om met mij naakt in de sauna te duiken. En dan was er de Deense vrouw van mijn leeftijd, die net als ik al te veel was na twee nachten op een stromat in een kamer met twintig andere mensen te hebben geslapen. We deelden het verlangen naar een redelijk bed.

Beloningen

Maar goed, er waren natuurlijk een aantal beloningen voor deze ongemakken. De eerste klim bracht ons naar Alaska Mountain, het hoogste punt van de driedaagse wandeling op 3.050 meter. Hier op de bergkam zitten was als een hallucinatie, een droomwereld. Wolken gingen voorbij en deden de bergen op de achtergrond even als bij toverslag verdwijnen.

Vandaar leidde een smal pad ons het nevelwoud in. Een plek waar je het water van de bomen kon horen druipen, zelfs als het niet regende. De natuur is hier zo weelderig, zo levendig dat je haar bijna kunt horen en voelen terwijl ze groeit. Het is ook de perfecte plek voor een geïmproviseerde lunch met heerlijke guacamole. De eerste plaats voor anderen om voor het eerst dichter bij zijn 'shit kit' te komen.

Vanaf hier ging het alleen bergafwaarts. Dit duurt echter enkele uren tot Antigua Santa Catarina Ixtahuacan, ook wel bekend als Santa Catarina – een schilderachtig klein dorp dat vrij is van de modernste faciliteiten en apparatuur. Het gemeenschapscentrum was ook onze accommodatie voor de nacht. Niet veel meer dan een grote kamer met twee toiletten. Maar er was een speciale traktatie voor de vermoeide botten, de Temazcal: een Guatemalteekse sauna. Een donkere, verwarmde kamer met een laag plafond waar je je huid kunt wassen met kokend water.

Snurken orkest

Op dit punt waren, zoals je je kunt voorstellen, de meeste passagiers al volledig uitgeput en fysiek uitgeput. Het snurkorkest kon daardoor rond 21.00 uur beginnen. Ongemakkelijk, maar blijkbaar waren er weinig accommodaties op deze afgelegen locatie. En juist vanwege het volume en het oncomfortabele oppervlak bedacht ik voor de tweede nacht een ingenieuze oplossing …

EN - 728x90

Helaas was de tweede nacht nog 15 tot 20 kilometer verderop. Na een ontspannen ontbijt (iets met bonen en ei en godzijdank ook koffie) ging de wandeling ontspannen verder. Na een uur hadden we een adembenemend uitzicht over de hele vallei, naar Santa Caterina en ook over de Carretera Panamericana (Pan American Highway).

EN - 250x250

Record berg

Tijd voor de recordberg! Tijd voor de coolste en stoerste jongens om te laten zien hoe snel ze de steilste klim van de hele reis kunnen beklimmen. De drie Australiërs stonden natuurlijk vooraan. Toen de rest van de groep na 30 minuten het trio op de top inhaalde, konden de jongens nog steeds niet praten. De platenberg bracht zijn eerste offers en het zou enkele uren duren voordat de blonde jongens weer zouden lachen.

Maar nu werden we eerst verwend met ijs. En een lunchtafel. En met een eindeloos aantal heuvels dat eindigde in het 'korenveld van de dood': een verdomd steile en ongemakkelijke maar korte klim naar het dorp Xiprian.

De daaropvolgende zonsondergang achter de bergen was onze beloning. Een snelle douche en een kampvuur met marshmallows en bier. Daarna ging het vroeg naar bed. Omdat de weersvoorspelling een minimumtemperatuur van twaalf graden beloofde, besloot ik de nacht buiten door te brengen, in de directe omgeving van het langzaam uitdovende kampvuur. Glorieus en briljant met een hoofdletter G.

Lake Atitlan

Daar staan ​​we om 4.30 uur met slaperige ogen in een lange rij in het donker op weg naar Santa Clara la Laguna. Rechts is een smal pad dat blijkbaar nergens toe leidde. Aan de linkerkant, schijnend in het maanlicht, het vulkanische meer van Lake Atitlan. Op de achtergrond de vulkaan Fuego, die vorig jaar honderden levens heeft geëist in een onverwachte uitbarsting. Af en toe spuugde hij die ochtend gloeiende lava de lucht in.

Zoveel schoonheid heeft in de tussentijd ook de adem (en taal) van de Australiërs weggenomen. Vervolgens klommen ze in hun slaapzak om de komende twee uur van de zonsopgang te genieten. Met het meer als podium dat eeuwen geleden werd gecreëerd door de omringende vulkaan en de zon als hoofdpersonage, werden de nabijgelegen dorpen wakker gekust. De natuur liet ons die ochtend een geweldige show zien.

In de baai konden we San Pedro La Laguna al zien – onze reisbestemming. Bekend om zijn hippie-achtige leven en extreem lage kosten van levensonderhoud. Wat we over hadden was een afdaling van 90 minuten, soms over lokale koffieplantages met hun donkerrode vruchten. Toen we ze bewonderden, hoorden we opeens een schreeuw achter ons. Stil dan de komende twee minuten …

Geschrokken en bang

Onze Deense metgezel was uitgegleden en neergestort. Enkele meters diep. Ze was duidelijk geschrokken en bevroren, maar gelukkig niet ernstig gewond. Desalniettemin was het voor iedereen een nuttige waarschuwing dat wandelen op smalle paden en steile bergen niet zonder risico's is.

Een waanzinnig zoete koffie was de verdiende beloning van ons laatste avontuur. Na een korte rit met een kleine vrachtwagen konden we eindelijk het meer van Atitlan induiken en langzaam wennen aan de beschaving die voor ons lag. En hier moesten we afscheid nemen van de 22 mensen die mij twee dagen geleden zo vreemd waren …

Source: https://www.reisedepeschen.de/die-wanderung-zum-vulkansee-von-atitlan/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=die-wanderung-zum-vulkansee-von-atitlan