Traditie en een nieuw begin in het Zwarte Woud – reisaccessoires


Er zijn plaatsen waar de uitgestrektheid van het landschap, de hoogte van de lucht, het geluid van de golven of de laatste zonnestralen achter de bergen blijven bestaan. En dan zijn er plaatsen die ontmoetingen verlaten. Niet alleen, maar vooral wanneer ik reis, dep ik soms de grote teen in mensenlevens, waarbij ik de middelvinger laat zien van het idee van ochtend-tot-avond kantoorwerk en regelmatig inkomen, dat zijn eigen vaak kromme en kromme pad volgt. De mensen die dit soort leven op zich nemen, inspireren. Omdat ze het niet gemakkelijk maken, pak hun dromen bij de nek en schud ze eruit. Omdat ze de blauwdruk van het maatschappelijk wenselijke pad voor een zelfgetekende schets durven te ruilen. In het Zwarte Woud vertrok ik op het spoor van een houtkunstenaar, een dakspaanmaker en een Waldbadenden. En krijg begeleiding in passie en moed.

De Schaffhauser zag – IKEA voor individualisten

"Ik veronderstel dat hij vrijgezel is – met de levensstijl is het zeker niet eenvoudig om een ​​vrouw te vinden en je kunt familie volledig vergeten", hoor ik een vrouw zeggen. Het gaat over Josche Frankenberger, 45, geboren in Stuttgart, die alleen in het bos woont. In een zaag. Terwijl de woorden mijn oren bereiken, denk ik erover na wat een interessant persoon Josche is, dat ik urenlang naar zijn verhalen kon luisteren. Over zijn beslissing over dit leven, over zijn prioriteiten, zijn ongewone alledaagse ervaringen. In het laatste uur heb ik iets over hem geleerd: "Ik heb vier beroepen geleerd, opgeleid als een precisiemonteur, gewerkt als een gilder en framer, als fotograaf en projectmanager. Daarna heb ik een aantal jaren gewerkt in het plaatsen en tentoonstellen van tentoonstellingen. "Sinds 2015 woont hij midden in het bos, ergens in het Zwarte Woud, in de meer dan 200 jaar oude Schaffhauser Saw, zag eens een klooster, toen bos en later vakantiehuis.

Hoewel het dorp Grafenhausen slechts twee kilometer verderop ligt, is Josche afgesloten van alles in de vallei beneden – zelfs vanaf de ontvangst van mobiele telefoons. In plaats van beltonen zijn er vogelgezang, bosgeluid en geritsel in de struiken wanneer de buren – bruine eekhoorns – op zoek zijn naar voedsel. "Maar natuurlijk heb ik wifi", lacht de gebaarde pet met een houten bril op zijn neus, wiens ogen even levendig zijn als zijn handen en voeten. Hij springt constant van de een naar de ander, zijn handen beschrijven vormen of schilderen hoeken op het bord. Omdat hij eenzaam is, is hij nooit: niet alleen de eekhoorns zijn stamgasten, maar ook mensen van overal die meubels bouwen in zijn ervaringsworkshop volgens hun eigen ideeën of Josches-ontwerp.

"Ik was het lawaai van wegen met meerdere rijstroken moe, ik vluchtte de stad uit in het bos en het kostte me twee jaar om de zaag te bouwen als een huis en werkplaats. Natuurlijk had ik het hier niet zo gemakkelijk als stadsbewoner en Schwabe – tot ik aanbood om de scènes voor de theatergroep ter plaatse op te zetten. "Van het bed naar de eettafel, naar de boekenplanken en lampen, alle meubels in het huis zelf zijn gemaakt. Een groene tegelkachel verwarmt de keuken, waar verse koffie op tafel wordt gestoomd. De reden waarom Josche zijn eigen meubels begon te maken is duidelijk: "Ik vond de meubels die ik me kon veroorloven niet leuk en ik kon die niet betalen die ik leuk vond." Dus hij begon zichzelf Werk – en kwam met het idee om andere mensen te laten dromen van op maat gemaakt meubilair. Als je iets individueler wilt dan de modelkeuken of de slaapkamer uit de IKEA catalogus of designmeubels in de prijsklasse van een nieuwe kleine auto, kom dan naar Josche. "Vooral in het weekend bied ik cursussen aan die plaats bieden aan maximaal zes personen – of gewoon een of een paar." Het maakte niet uit wat mensen wilden, of het nu een kruk, een bed of zelfs een hele keuken was. "Het hout wordt meestal door mij geleverd, vooral dennenhout of eiken worden op dit moment enorm populair." Een dagelijkse cursus kost 110 euro plus materiaal, en zelfs grotere objecten zouden in principe in twee dagen klaar zijn.

EN - 300x250
EN - 970x250

In de zagerij nemen de verjaardagen van kinderen toe en iedereen die een idee heeft is welkom – hoewel Josche sommige dromen tot werkelijkheid moet maken. De workshop, waar het naar bos ruikt, is om 10 uur, precies op tijd van het begin van de workshop – "eindelijk wil ik slapen" – comfortabel warm, de vloerplaten kraken. Cirkelzagen, beitels, frezen en co. Wachten op onderhoud door leken volgens de instructies van Josches. Natuurlijk, na gedetailleerde planning op het schoolbord, want zonder een plan dat niet werkt. Maar alleen op het gebied van meubels, want als het gaat om de toekomst, kan het Josche meer ontspannen maken: "Ik maak me geen zorgen over de toekomst, wat overduidelijk is."

Schudden, het stervende vaartuig

Terwijl ik iets later kijk, Ernst Karle, 52, terwijl hij gordelroos sleept, vraag ik me af of hij uitkijkt naar de toekomst zo stil als Josche. Zijn beroep van gordelroos is misschien al in de oudheid actueel, maar vandaag wordt hij met uitsterven bedreigd. Niettemin heeft Ernst zijn 26-jarige zoon ook het vak geleerd dat al door zijn grootvader werd beoefend. "In 1983 voltooide ik mijn stage als dakdekker en leerde ik gordelroos maken." Eerder vond hij de snijwerkbank en het gereedschap van zijn grootvader op de zolder van zijn huis. Ernst zelf groeide op in het hoge huis in Todtnau-Muggenbrunn, waar hij nog steeds zijn vak uitoefent samen met zijn zoon en zijn kater Leo, die er de voorkeur aan geeft om met zijn lange jas in de houtkrullen te rollen. Tot op heden heb ik nog nooit gehoord van gordelroos – schaalachtige houten pannen, die huisgevels sieren in het Zwarte Woud en die 30 tot 100 jaar oud zijn, volgens Ernst.

"We maken gordelroos van geselecteerde sparren. Het hout moet in de winter worden geslagen en voor de gordelroos gebruiken we alleen de onderste tien meter van een boomstam – ook alleen bomen met een bocht naar links. "Ernst laat zien hoe hij dakspanen splitst uit een boomstronk – een van de in totaal tien operaties, de boom valt om te fine-tunen op de zogenaamde Schneidesel-rijken. "Ik produceer ongeveer 800 gordelroos per dag, en in 2018 heb ik 40.000 gordelroos aan huismuren bevestigd, dit zijn twee halve huizen in het Zwarte Woud." En wie betaalt 120 euro per vierkante meter gevel met shingles? "Cabinebezitters die een nieuw, traditioneel huis bouwen of hun huis aan jou willen restaureren." Het feit dat het grindhout na een jaar grijs wordt, is heel normaal, maar het is ook bestand tegen storm en sneeuw. "De gordelroos komt in drie lagen naar de huizen, gerangschikt zoals schalen, en zijn bevestigd met vier tot vijf nagels."

Wanneer Ernst geen gordelroos maakt, werkt hij als dakdekker. Zonder de gordelroos te leven, kan hij zich niet meer voorstellen. "Voor zover ik weet ben ik de enige geregistreerde shingle-maker in het gebied, behalve ik. Er zijn slechts een paar Holzmacher die het vak naast elkaar beoefenen." Hij is tevreden over iedereen die een kijkje achter de gevels van een huis in het Zwarte Woud wil nemen en iets over Het ervaren van een vaartuig dat nog opwindender is dan een reis naar de hoogste top in Baden-Württemberg, de Feldberg, op 1493 meter.

Baden in het bos – het uitzicht op het binnenland

Slechts een paar decennia geleden was het moeilijk voorstelbaar – mensen betaalden om in de bossen te wandelen, te ontspannen en de natuur te voelen. Je kunt alleen een rondrit maken door de Titisee of Schluchsee, maar als je zin hebt in een natuurbelevenis met een spirituele inslag, ga dan naar de 39-jarige Melanie Manns. De getrainde toerismespecialist en ervaringsdeskundige is zelfstandig geworden na talrijke geavanceerde trainingscursussen, die bezoekers van het Zwarte Woud een exotische geluidservaring bieden, zoals boszwemmen en Qi-Walking. 'S Morgens gaan we met Melanie het bos in, regen, wat de lucht wil, denken we de reis te blazen – en beslissen we voor een vliegbezoek. "Wanneer het koud is en regent, hebben we de neiging om onze schouders naar boven te draaien en naar binnen te gaan, alsof we onszelf willen beschermen. Ik wil dat je vanmorgen wat aandacht besteedt, opzettelijk je schouders naar beneden trekt en met je rug recht de regen in stapt. "Gemakkelijker gezegd dan gedaan, als de koele regen je ronddrijft, maar is het niet Melanie toch? Nemen van je hoofd betekent niet dat je minder nat wordt – en je krijgt rugpijn.

"Mijn wandelingen gaan over het zich bewust zijn van het eigen lichaam, over jezelf bereiken." Het doel is om krachtplekken te vinden in de natuur of later thuis, waar men volledig één is met zichzelf. "Voor mij is zo'n plek de Bilstein-Felsen met een prachtig uitzicht op de Schluchsee." Daar ging ze tijdens een wandeling in 2008 op een steen zitten en voelde dat dit iets bijzonders was – en in feite bleek hij een Keltische cultsteen te zijn. Tijdens het baden in het bos of de Qi-Walking, die anderhalf tot twee uur duurt en rekeningen van 125 euro, heeft iedereen de mogelijkheid om zijn eigen krachtbron te ontdekken. "Ik begreep zelf dat wanneer ik gecenterd ben, al het andere in elkaar zit." Ze wilde dit gevoel ook overbrengen aan haar groepen van maximaal twee of drie personen. Met een geluidinstrument dat zachte, rustgevende geluiden uitlokt, helpt Melanie haar gasten om terug te keren naar het hier en nu voor een paar uur, weg van dagelijkse beslommeringen en angsten om de grond onder hun voeten te voelen, te ademen. "Qi betekent levensenergie." Wandelen in de natuur dient om lichaam, geest en ziel opnieuw te harmoniseren en de levensenergie kan vrijelijk geblokkeerd worden. Onderweg zijn er ontspanningsoefeningen voor benen en bekken, aan het eind is het uitgerekt. Buiten in het bos kan alle spanning afnemen, de armen mogelijk werpen.

"Blijf mindfulness beoefenen, zorg ervoor dat je je voeten voorzichtig laat zakken en los laat. Neem je handen in de beweging, stel je voor dat je een marionet zou zijn, het ene been na het andere zou optrekken. "Geen slechte gedachte in een wereld die vaak het gevoel geeft dat de draden om het leven te bezitten, iemand anders vasthouden. Qi-Walking moet zowel kalmeren als activeren, moet in harmonie zijn met de natuur, want je draagt ​​tenslotte alles van buitenaf op zichzelf. Ik denk aan mijn eigen natuurlijke momenten – in de Australische outback, in de steppe van Kirgizië, in de bergen van Newfoundland, in de Lüneburger Heide. Herinner me eraan dat ik besefte dat elke stap daar in de natuurlijke wereld tegelijkertijd verbrandde met calorieën. Bedenk dat ik vaak ergens belangrijke beslissingen neem, waar de rij van zorgen en angsten in mijn hoofd wordt afgesneden. "De natuur heeft altijd het juiste antwoord voor ons," herhaalde Melanie mijn gedachten.

EN - 728x90

En wat als, zoals op deze dag, de regen kort daarna weer binnendringt in het binnenland, de natuur eerder vijandig lijkt dan een plaats van rust? Melanie laat ons gaan zitten aan een tafel in het midden van de herberg. Naast ons kletteren obers met gerechten, een koekoek schreeuwt het uur, gasten kletsen. Mindfulness en reflectie voor gevorderden. Melanie praat zachtjes tegen ons, waardoor een fantasiewereld ontstaat van ritselende bladeren en een zacht briesje, van harsachtige geur en vogelgezang. Dan loopt ze langs ons met de zingende kom. Ik wil niet slagen. Ik hoor nog steeds ratelen, kwebbelen en de koekoek. Voel je in de sport, wanneer de buikspieren niet goed gespannen zijn en de rug verzakt. Ik besef dat ik me nog steeds moet leren concentreren op het midden. Op de maag. Op de plek waar buikgevoel ontstaat, waar vlinders vliegen, waar liefde door de maag gaat. En opeens begrijp ik dat het vandaag 125 euro kost voor mensen zoals ik om bewust door het bos te lopen, want wat zeldzaam is, heeft zijn prijs. Zoals de terugkeer naar de natuur. Voor onszelf, temidden van ratelen en gebabbel en het geschreeuw van elke koekoek die iets van ons wil. Ik moet ook een heleboel oefenen in het opvouwen van de oorschelpen en naar binnen kijken, alsof de buitenwereld niet langer mijn zorg is. Een plaats van macht in mezelf, ik denk aan Josche en zijn zaag, aan de dakspaanmaker en zijn grindhuis, aan Melanie en haar bos. Elk van hen heeft het op zijn eigen manier gevonden, zijn plaats waar hij vaste grond onder zijn voeten heeft, hoewel deze grond een moeras zou zijn voor sommige anderen. En ik bewonder ze alle drie.

EN - 250x250

Deze reis werd ondersteund door het Zwarte Woud-toerisme.